Örnefnaskrá

Gamli hreppavegurinn kemur út úr núverandi túngirðingu niður af Svansgjá og liggur meðfram girðingunni undir Litlaholti (110) og Húsahjallabrekku (111), fram Kvíjakletta (112), um Kvíjaklettalaut (113), niður Kvíjabala (114), í Læki. Áður lág þó vegurinn á kafla innan túns, eða undir Kvíjaklettum. […] Utan tungirðingar eru Efri-Kvíjaklettar (126) og þar fram af Kvíjabalinn […] Frá mætum Halldórsskurðar og Nátthaga er túngirðingin upp með 40° heitum Laugarlæk (69) úr Þvottalauginni (70), og nær girðingin upp í Kvíjakletta. […] Gamli hreppavegurinn var inn í túnið utan við Kvíjakletta, meðfram Kvíjaklettabrekku (81) […] Fram af Kvíjaklettum standa ennþá veggjabrot gömlu Kvíjanna (111) þar sem kvíjærnar voru mjaltaðar, en síðar var haft þarna innrekstrarbirgi fyrir fé vor og haust. […] Þá er rétt að drepa aðeins á Kvíjaklettana og bannhelgina í brekkunni undir þeim. (Ingimundur Ingimundarson, Svanshóll (Strandasýsla, Kaldrananeshreppur), bls. 8, bls. 25, bls. 26, bls. 27, bls. 28)

Kvíaklettar (107) eru niður af Húsahjalla, Kvíar (108) fyrir framan túnið, Kvíabali (109) þar upp af (Matthías Helgason, Svanshóll (Strandasýsla, Kaldrananeshreppur), bls. 3)

sbr. Ragnar Edvardsson, Fornleifaskráning í Kaldrananeshreppi, Strandasýslu. Lokaskýrsla, bls. 68 (ST-043:039)

Sögur

Ekki er vitað um aðra álagabletti í Svanshólslandi en Kvíjaklettabrekku, og raunar klettana líka. […] Þegar raflínumenn voru að ganga frá festingu stauranna hér upp Neðra túnið, þá sóttu þeir grjót upp í Húsahjallabrekku, og gékk þá allt með eðlilegum hætti. En svo sá ég að þeir höfðu seilst fram á Kvíjakletta eftir steinum, og þá kom hvert óhappið af öðru fyrir þessa drengi og tæki þeirra, sem ekki þótti vera með eðlilegum hætti. Ég brá skjótt við, og bað þá að láta Kvíjaklettana í friði, hvað þeir og gerðu. Þá er það hin gamla huldufólkstrú. (Ingimundur Ingimundarson, Svanshóll. Álagablettir og huldufólkstrú (Strandasýsla, Kaldrananeshreppur), bls. 1)

sbr. Ingimundur Ingimundarson, „Huldufólkið í Kvíaklettum“

Undra ljósið. […] Þegar svo pabbi er kominn þvínær að ljúsunum kemur hitt út úr þeim [= Ystuhúsunum] og falla ljósglamparnir saman örlitla stund, en aðkomuljósið heldur bak við Miðhúsin og Lambhúsið, og hverfur við Kvíjaklettana. […] Nóttina eftir ljósaganginn hér dreymir hana [= Þorbjörgu Kristjánsdóttur] konu, óvenju vel klædda koma inn gólfið brosandi og segja: „Mikið þótti mér gaman að fólkinu á Hóli í gærkveldi.“ Þorbjörg þóttist þá spyrja […] „ég þykist vita að þú munir vera huldukona úr Kvíjaklettunum, eða er ekki svo?“ „Rétt er það, en hvað hinu viðkemur skal ég lofa, að hræða fólkið aldrei framar meðan það lætur mig og bústað minn í friði“ svaraði konan. Þar með vaknaði Þorbjörg og þóttist sjá á eftir konunni fram gólfið. (Ingimundur Ingimundarson, Svanshóll. Álagablettir og huldufólkstrú (Strandasýsla, Kaldrananeshreppur), bls. 2–3)

ljós í Kvíaklettum, sbr. S.dór, „Stigvélin kostuðu hann lífið. Um skráningu náttúruminja, sögulegra og þjóðsögulegra minja á Vestfjörðum“, bls. 6

(álagablettur:) á Svanshóli sést ljós í klettum eða undir klettum þar sem að voru fjárhús en enginn maður var, bara fyrir ofan bæinn þar í túninu, sbr. Pálmi Sigurðarson

huldufólk byggi í þessum klettum, sbr. Arngrímur Ingimundarson, 15. september 1970, Ísmús: SÁM 85/590 EF

Orð lá á því, að Snorri væri fjölkunnugur, og er það til marks um það, að hann þurfti aldrei að hafa neinn smala. En hund átti hann mórauðan, sem var einkennilegur að því leyti, að hann kom aldrei að bænum og aldrei nema á kvíabólið. Aldrei var honum gefinn matur. Hann kom með ærnar og kvíaði þær og tók svo við þeim, þegar út var hleypt, kom svo með þær kvölds og morgna, og aldrei kom fyrir, að nokkura skepnu vantaði. En þegar hætt var að mjólka féð á haustin, hvarf seppi, en var jafnan kominn aftur fráfærnadaginn á vorin. Snorri hafði hundinn öll sín búskaparár. (Sigurður Nordal (editor), „Snorri á Svanshóli“, bls. 149)